شما می پرسید که حسین بن علی (ع) به دنبال چه نوع حکومت دینی بود و آیا این یک حکوتِ ممکن بود، آن حکومت دینی که سیدالشهدا در راه آن شهید شد ، درست در قطب مقابل حکومت دینی قلابی اموی و عباسی قرار می گرفت .

علی (ع) به محض آنکه بر سر کار آمد ، معاویه را عزل کرد .

آن حکومت دینی که حسین (ع) می خواست دوباره اقامه بشود ، همین حکومت بود .

حکومتی که حاکمش علی مصقله بن هویزه را که از کارگزران  خودش بود، به جرم قوم و خویش بازی در حکومت ، گوشمالی داد ، حکومتی که با علاء بن زیاد ، یکی دیکر از مسئولین که خانه ای اشرافی برای خود ساخت ، برخورد کرد. حکومتی که وقتی منذر بن جارود، پارتی بازی کرد حضرت او را کوبید.

حکومتی که وقتی عبدالله بن زمعه ، سهم اضافی از اموال بیت المال برای خود خواست ، حضرت امیر او را پیش چشم مردم ، تحقیر کرد.

حکومتی که وقتی عثمان بن حنیف حاکم بصره ، در میهمانی سرمایه دارها شرکت کرد و فقط در میهمانی شرکت کرد و بر سر سفره آنها نشست ، او را به شدت توبیخ کرد .

حکومتی که وقتی ابن عباس ، پسر عموی خود علی (ع) در حاکمیت خطا کرد ، او را در هم کوبیدو گفت : به خدا سوگند ، با شمشیری تو را خواهم زد که هر کس را با این شمشیر زدم به جهنم رفت .

حکومتی که آهن گداخته به دست برادرش عقیل نزدیک کرد چون سهم اضافی از بیت المال می خواست ، حکومتی که ابوالاسود دوئلی را که از اصحاب درجه یک خود علی ابن ابیطالب و آدم صالح و شریفی بود ، از قضاوت عزل کرد برای آنکه صدایش را در جلسه دادگاه بلند کرده بود.

حکومتی که حسین (ع) به خاطرش شهید شد حکومتی بود که اهل سازش و سستی نباشد ...

حکومتی که در آن افرادی که کار بلد نیستند ، شرعا حرام و ممنوع باشد که قبول مسئولیت بکنند .

حضرت امیر (ع) فرمودند :فّهُوّ خائن ی عنی کسانی که کار را نمی شناسند ولی مسئولیت قبول می کنند خائن هستند.

برگرفته از مجموعه مباحث طرحی برای فردا کتاب  «حسین ; عقل سرخ »

(گفتگو با حسن رحیم پور ازغدی)